Ψυχοσάββατα

Στράτος Παπάνης

Τα κοιμητήρια καιροφυλαχτούν στις καρδιές, όσο κι αν τα ξορκίζουν τα κύτταρα της ματαιοδοξίας και οι παντοκρατορίες των μεριμνών μας.

Τόποι μεταβατικοί δίνουν της αίσθηση πως συνδέουν με  παρελθόντα προσώπων αγαπημένων, μα στην πραγματικότητα προμηνύουν αδυσώπητα και αποκρουστικά το μέλλον μας.

Και για αυτό ακριβώς τα αποφεύγουμε.

Ολοένα και πιο σπάνια τους αφιερώνουμε στιγμές από το παρόν, όμως εκείνα διαφεντεύουν αθόρυβα και διαχρονικά την ύπαρξη μας.

Με φωτογραφίες διάσπαρτες προσώπων ανυποψίαστων, που δεν φαντάζονταν πως κάποτε αυτή η ανέμελη  εικόνα θα  διατυμπάνιζε την αντινομία της μετάστασης τους.

Κι όμως τα κοιμητήρια καιροφυλαχτούν στις καρδιές.

Οι φορές που θα επιλέξεις να μη βγεις, η καθαριότητα που αμέλησες, η τάξη της ζωής σου που ανέβαλες, η αδιαφορία για τα κοινά, οι σχέσεις που χάνουν την σημασία τους, οι ηδονές που ατονούν, τα κίνητρα που τελειώνουν, οι πληγές που ήσυχα επουλώθηκαν, οι ακανόνιστες ώρες του ύπνου και της αδράνειας, που αυξάνονται.

Ολα μονοπάτια κρυφά που οδηγούν στον υπερκόσμιο τόπο και ας μοιάζουν με υπέρβαση και επιλογή.

Γιατί όσο κι αν αποστρέφουμε το λογισμό, οι αναπόφευκτες πορείες εγκαθίστανται δίχως να μας προειδοποιήσουν.

Στις συνήθειες που εγκαταλείπονται, στις υποσχέσεις που ξεθωριάζουν, στα πρόσωπα που παύουμε να αναζητούμε.

Στις μικρές καθημερινές εκπτώσεις από τον εαυτό, στήνονται οι πρώτοι σταυροί της δικής μας λήθης.

Τα Ψυχοσάββατα παραμένουν μια αθέατη υπενθύμιση. Δεν είναι προσκλητήρια νεκρών αλλά απογραφή των ζώντων.

Μια έσχατη υπενθύμιση να αναρωτηθούμε ποια αισθήματα διασώσαμε, ποιες αγάπες τιμήσαμε, ποια χρέη καρδιάς αφήσαμε ανεκπλήρωτα.

Στο τέλος δεν είναι ο θάνατος που φοβίζει περισσότερο αλλά το ενδεχόμενο να περάσει η ζωή χωρίς να αφήσει το αποτύπωμα της παρουσίας μας στους άλλους.