Ανυπαρξία

Στράτος Παπάνης

Πόσα δεν επινόησα για να σε ξεγελάσω.

Επιστήμη, γνώση, πίστη, κάλλος, έρωτα, αγάπη, ποίηση, μαγεία, ύλη, το ίδιο το μηδέν προκάλεσα να σε αφομοιώσει. Μάταια, επειδή χάνεις τη δύναμη σου όταν ενδίδω και επιβάλλεσαι την ώρα που καταπίνεις όσα λατρεύω.

Εξασθενείς ενώ σου παραδίνομαι, χάνεσαι αν αφεθώ να με κατασπαράξεις.

Με κατανικάς και η ήττα με κάνει απροσπέλαστο, η θυσία μου στιγμιαία έκρηξη, που από υπέρλαμπρο θηρευτή στην άβυσσο σε ρίχνει.

Όλη μου την ύπαρξη προσδιορίζεις, μα η ανυπαρξία μου, θάνατε, αιώνια από το φόβο σου με απελευθερώνει.

Κι έτσι, στο τέλος, γινόμαστε ένα. Εσύ, ο μεγάλος στρατηλάτης, που δεν έχει πια τι να κερδίσει, κι εγώ, ο χαμένος που δεν μπορεί τίποτα πλέον να φοβηθεί.

Μέσα στη σιωπή το έρεβος μου με το τίποτα σε εξομοιώνει