Meer dan eens heb ik met een krop in de keel zitten lezen in Ghost Stories van Siri Hustvedt. In dit boek schrijft ze over de rouw om haar man, schrijver Paul Auster. Ze neemt de lezer mee door zijn laatste anderhalf jaar van ziekte en beschrijft pijnlijk mooi hoe ze ‘ons’ mist. Na een huwelijk van 43 jaar kan ik me daar alles bij voorstellen. Het is bovenal een ode aan hun liefde en hun gedeelde schrijverschap.

Tijdens het lezen overviel me ook een melancholisch besef: dit is waarschijnlijk het laatste wat ik ooit zal lezen van en over Paul Auster, een van mijn absolute favoriete auteurs. Zijn laatste roman, Baumgartner, voltooide hij toen hij al leed aan longkanker. Even had ik nog een sprankeltje hoop toen ik in Ghost Stories las dat hij ook brieven had geschreven aan zijn kleinzoon Miles, maar Hustvedt heeft ze al in dit boek opgenomen.

Mijn Auster-jaar

Mijn liefde voor Auster begon met Moon Palace, het eerste boek dat ik van hem las. Ik was destijds zo diep onder de indruk dat ik al zijn boeken wilde lezen, in chronologische volgorde.

2013 werd een van mijn beste leesjaren ooit. Ik begon met The New York Trilogy en eindigde destijds met Sunset Park, gevolgd door enkele autobiografische boeken. Onderwerpen als toeval, eenzaamheid, New York en het schrijverschap lopen als een rode draad door zijn werk.

Het is moeilijk om er een favoriet uit te pikken, maar ik raad iedereen altijd The Book of Illusions (2002) aan. Na dat fantastische leesjaar genoot ik nog intens van het monumentale 4 3 2 1 (2017) en zijn slotakkoord Baumgartner (2023).

Met het dichtslaan van Ghost Stories voelt het alsof er definitief een tijdperk is afgesloten. Ik mis hem, en zijn stem, nu nog meer.