Αναλαμπές

Δρ Ευστράτιος Παπάνης

Καθώς περνούσα μεσάνυχτα από τις νωχελικές, επαρχιακές πόλεις, οι αναλαμπές της ζωής των κατοίκων τους ξεγλιστρούσαν μαζί με τη θαλπωρή, την απομόνωση ή την παρακμή από τα παράθυρα των σπιτιών, εκπνέοντας τον παροξυσμό της πεθαμένης μέρας, το αποκάμωμα τους, την ανακούφιση ή την απελπισία. Άλλοτε σαν καπνός από τζάκι σε ξέσπασμα του βοριά ή σαν χνώτο, που δραπέτευε αέρινο στο κρύο.

Τότε οι κατοπτρισμοί των υπάρξεων τους αναβόσβηναν στο ταμπλό, ξεψυχούσαν στα καθίσματα, σπαρταρούσαν στα χέρια μου, ανατινάζονταν στον καθρέφτη του αυτοκινήτου, αυτοκτονούσαν στο δρόμο.

Κι εγώ, θυμάμαι, περιμάζευα τα ανέστια και πληγωμένα όνειρά τους και τα πόντιζα στα αθάνατα νερά των ματιών της, ώστε, όταν θα ξυπνούσαν, να αντανακλούσαν το πιο αλλόκοτο πράσινο, όπως εκείνο των παραμυθένιων δασών και των παιδικών περιπλανήσεων στην ποίηση, που κάποτε ανεξάλειπτα τους είχε καθορίσει.

Κι εκείνη δίπλα μου δεν υποψιάζονταν πώς λίγο απόσταγμα εμμονής κι ένας πόθος ανομολόγητος αρκούσαν, για να περιθάλψουν αθέλητα της την οικουμένη.