Ένας έρωτας

Δρ Ευστράτιος Παπάνης

Μέρα με τη μέρα την ερωτευόμουν ολοένα και περισσότερο, μέχρι που η ευτυχία ή ο αφανισμός της ώρας έφτανε να προσδιορίζεται από την παρουσία ή την απουσία της δίπλα μου.

Κι ακόμη χειρότερα, όλα βάφονταν μεμιάς με έρεβος, με απόγνωση και με αμφιβολία, όταν η στάση της δεν αποδείκνυε με χίλιους τρόπους πως με ένταση μου είχε αφιερωθεί και αστραποβολούσαν, κάθε φορά που έπαιρνε την πρωτοβουλία να με αναζητήσει.

Μα μαζί με εκείνη πυρπολούσε τους λογισμούς η επιθυμία να κοινωνήσω τον κόσμο της, να μετέχω σε κάθε στιγμή, που είχε βιώσει, να κατοικήσω σε όλα τα μέρη, που είχε ζήσει, να επικοινωνήσω με όλους τους ανθρώπους, που της είχαν προκαλέσει και το παραμικρό συναίσθημα.

Κι έτσι το παιδικό της δωμάτιο, γινόταν η μήτρα, που είχε διαφυλάξει τα πρώτα της σκιρτήματα, τα παιχνίδια της έμοιαζαν με ορόσημα, που είχαν καθορίσει το νάζι, την τρυφερότητα, τις διακυμάνσεις της καρδιάς της, οι αναμνήσεις από τη ρυθμική, το χορό, τις εκδρομές τα λίκνα, που είχαν προοιώνισει κάθε χαρά, τα σχολεία της ερμηνεία για την αυτοεκτίμηση, τις βεβαιότητες και τις αναστολές της.

Την ρωτούσα και κατέγραφα πεισματικά όλες τις λεπτομέρειες μιας πορείας, που την είχε φέρει κοντά μου, της ζητούσα να μου δείχνει τα τοπία, που την προστάτεψαν και τις φαντασιώσεις, που έπλαθαν τον ιδεατό εαυτό της, την έκανα να αναρωτιέται για τις αιτίες της συμπεριφοράς, για τους σκοπούς

και τα όνειρα της, την κατέκλυζα με ερεθίσματα και προοπτικές, που φώτιζαν με πολυσημίες και χρώματα τα ψηφιδωτά της ζωής της.

Εκείνη χαρούμενη και ανυποψίαστη άρχισε να εξυφαίνει τα μυστήρια και τους λαβυρίνθους της προσωπικότητας της, αλλά εγώ σταμάτησα να ξεχωρίζω, αν ήταν ο "ίμερος", που με ωθούσε να τη "γνωρίσω" ή ο εγωισμός να κατακτήσω οτιδήποτε δικό της, στο οποίο δεν είχα συμπεριληφθεί.

Χρόνια μετά, όταν οι αναπνοές των πόθων μας είχαν αποκάμει και όταν ψυχορραγούσαν οι μνήμες απο οποιαδήποτε λέξη, η λατρεία για τα δικά της μέρη, η μουσική τους, τα έθιμα, η διάλεκτος, οι άνθρωποι και οι συνήθειες, τόσο πολύ με είχαν εμποτίσει, που κατάλαβα πως οι έρωτες δεν είναι παρά ένα πρόσχημα για να περικλείσουμε το χρόνο και την οικουμένη.

Επειδή μέσα τους ζει ακόμη αυτή.