Μονόπρακτο

Δρ Ευστράτιος Παπάνης

Έρχονται, για άλλους απρομελέτητα, μα εξίσου τελεσίδικα και για εκείνους, που τους οιωνούς ήξεραν να διαβάζουν, οι καιροί, που αβοήθητο σε σέρνουν στην πρόγευση του τέλους και στων ζωντανών θανάτων σου την πρώιμη μνήμη.

Γιατί ενσκήπτουν οι ώρες, κι ας ήλπισες κάποτε πως δεν θα επελάσουν, που εγκαταλείπουν όλοι όσοι μετείχαν στην προσωπική σου ιστορία και αποχωρούν του πεπρωμένου σου οι μάρτυρες και της δράσης σου οι διαλεχτοί συμπαίχτες: Κάποιοι εξαντλημένοι απο τη ζωή, που γι αυτούς καταστάλαξε, κι άλλοι γιατί λιγόστεψαν μέσα σε καθημερινότητες αλλότριες και σε μακρινές συνήθειες.

Νεκροί οι αγαπημένοι, που στις απαρχές σου σε συντρόφεψαν και ξένοι όσοι εναλλακτικές για λίγο φάνηκαν πως προσφέρουν.

Τα μάτια μέσα από τα οποία θεάθηκε η πρώτη ανατολή από καιρό παγιδεύτηκαν στο λυκόφως και στην αδιάψευστη σκοτοδίνη.

Εξαίφνης έντρομος διαπιστώνεις πως χάθηκαν απο τη σκηνή ολοι οι συμπρωταγωνιστές και σβήστηκαν των κομπάρσων σου οι ρόλοι και τα λόγια.

Σε άλλες παραστάσεις τα νέα νοήματα και σε άγνωρα για σένα θέατρα η ορμή και το πάθος, που είχες για τους εκλεκτούς φυλαγμένο.

Μα δεν ένιωσες πότε ο θίασος σου σε παράτησε και πώς κατέληξες σε ανούσιο μονόπρακτο να μονολογείς ακατανόητες ληρωδίες.