Σε ποταμό κοντά αν βρεθείς, ρίξε το δάκρυ σου στο νερό, της δέησης σου αντανάκλαση να μοιάσει και λαμπιόνι. Κι αν από την ψυχή σου αναβλύζουν οι πηγές, κάθαρση θα γίνει η ροή, σε θάλασσα τη θλίψη σου να απαλύνει. Γνωρίζουν τα νερά τη γλώσσα των ανθρώπινων καημών και σχήμα δίνουν οι δίνες τους στις σιωπές των αιώνων. Κυλούν αδιάκοπα και στροβιλίζουν προσευχές και ανείπωτες των ερώτων οδύνες εξαγνίζουν. Κι αν στερέψει κάποτε ο ποταμός και η κοίτη μείνει γυμνή γεμάτη λάσπη, γίνε εσύ το ρέμα, η ορμή και το αίμα που κυλά, προσκυνητής καθώς θα γίνεσαι στης αυταπάτης της το τάμα.

 Στράτος Παπάνης

Ο ποταμός της φωτογραφίας είναι ο Νέστος