Άγρια θηλυκά

Η σημερινή ημέρα συχνά περιορίζεται σε εορτασμούς και σε μια τυπική αναφορά όσων έχουν κατακτηθεί εώς σήμερα από γυναίκες για γυναίκες.Σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, τα οποία κάποτε φάνταζαν εντελώς ξένα . Η 8η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση αυτών των κατακτήσεων. Είναι και μια ευκαιρία να στραφούμε προς κάτι βαθύτερο , την άγρια δύναμη που κρύβει μέσα της η θηλυκή φύση.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές συμβολικές απεικονίσεις η γυναίκα συνδέεται με στοιχεία της άγριας ζωής. Κάθε τέτοια εικόνα αποκαλύπτει μια διαφορετική πλευρά της εσωτερικής της δύναμης. Ανάμεσα σε αυτές, αυτή που ξεχώρισα ιδιαίτερα είναι η παρομοίωση της γυναίκας με λύκο, όπως την παρουσιάζει η Clarissa Pinkola Estés στο βιβλίο της Women Who Run with the Wolves. Στο έργο αυτό, ο λύκος δεν εμφανίζεται ως απειλή, αλλά ως σύμβολο. Είναι πλάσμα που επιβιώνει χάρη στην διαίσθηση του , που εμπιστεύεται τα ένστικτα του και κινείται με ατσάλινη αποφασιστικότητα για επιβίωση . Είναι εκείνο που μπορεί να ανήκει σε μια ομάδα και ταυτόχρονα να διατηρεί την άγρια, αυθεντική του φύση.

Κάτι παρόμοιο κατοικεί και μέσα στη γυναικεία φύση , η διαίσθηση. Εκείνη η εσωτερική φωνή που της δείχνει πώς να κινηθεί, πώς να σταθεί και πώς να προστατευτεί απέναντι τόσο στο καλό όσο και στο κακό που συναντά στον δρόμο της. Κάποιος θα μπορούσε εύλογα να αναρωτηθεί αν αυτά τα χαρακτηριστικά είναι κοινά για κάθε άνθρωπο. Και πράγματι είναι . Ωστόσο, μέσα από την ιστορία, η γυναίκα κλήθηκε συχνά να απομακρυνθεί περισσότερο από αυτά τα ένστικτα. Ενώ στον άνδρα η άγρια αυτή πλευρά γινόταν σχεδόν αυτονόητα αποδεκτή, στη γυναίκα επιβαλλόταν συχνά η πραότητα, η υποταγή και η λογική της φροντίδας των άλλων και τίποτα άλλο .

Ωστόσο θα ήταν ουτοπικό να μιλάμε για την γυναίκα ‘’λύκαινα’’αγνοώντας κάποιες πραγματικότητες . Παρά τις κατακτήσεις, τα βραβεία και τα δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί, ορισμένα από τα πιο θεμελιώδη εξακολουθούν να παραμένουν ζητούμενα. Υπάρχει μια πικρή ειρωνεία σε αυτό. Ζούμε σε μια εποχή όπου βλέπουμε γυναίκες να ηγούνται οργανισμών και εταιρειών, να προχωρούν σε σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις, να μεγαλώνουν μόνες τους παιδιά, να επηρεάζουν και να αλλάζουν τον κόσμο όλο , και παρ’ όλα αυτά να σφίγγεται η καρδιά τους όταν περπατούν μόνες τη νύχτα. Όχι από αδυναμία, αλλά από τον φόβο απέναντι στο άγνωστο και στην πιθανότητα κάποιος να εκμεταλλευτεί την ύπαρξη τους.

Για αυτό και η σημερινή ημέρα αξίζει που την δημιουργήσαμε . Και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε σίγουρα να την γεννήσουμε . Όχι για τον εμπορευματικό της χαρακτήρα ή για την ανταλλαγή ευχών που συχνά τη συνοδεύει, αλλά για να θυμόμαστε όσα έχει ήδη καταφέρει το γυναικείο φύλο. Για να τιμούμε τις γυναίκες που στάθηκαν αφετηρία αλλαγής και προόδου. Και κυρίως για να φωτίζει τον δρόμο που έχουμε ακόμη μπροστά μας, μέχρι τη στιγμή που όλες οι πτυχές της ύπαρξης και της δύναμης των γυναικών θα μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα και πλήρως.

Γκεοργκίεβα Ολυμπία