Το δικό μου χωριό - Αγιάσος

Στο δικό μου χωριό η αρχή συναντά το τέλος  στο δρόμο. Και απ´ τα χαλάσματα, όσα δεν έγινα, ορμούν σε εκείνα, που κάποτε επέλεξα για μοίρα.

Στο δικό μου χωριό τα λουλούδια μυρίζουν αυταπάτη και ο χρόνος απολιθώνει στους τοίχους τις μορφές που αγάπησα

Στο δικό μου χωριό οι έρωτες πεθαίνουν σαν αληθέψουν και οι πόθοι φυτρώνουν πλάι στην ψευδαίσθηση.

Κι ο ουρανός πια μου δείχνει τη νέα πατρίδα..

Εκεί που αποσυντονίζονται οι χάρτες και αχνοσβήνουν οι γραμμές της κινητής, καραδοκεί η ομορφιά, που δεν εξημερώνεται.

Εκεί η ελευθερία και η μοναξιά, που την αναβάλει.μου

Εκεί οι ανέσπερες υποσχέσεις και τα μνήματα τους, όταν επαληθεύουν τη σημασία τους.

Σε χωριά με ξεχασμένα ονόματα και πινακίδες που γέρνουν στο αδιέξοδο.

Εκεί οι πλάνες κοριτσιών, που μοιάζουν με όνειρα,

και οι ματιές τους που σε διαπερνούν με τις ζωές που ποτέ δε θα ζήσεις.

Οι δρόμοι οι παλιοί στις καρδιές όσων έχεις χάσει σε οδηγούν,

μέχρι να σου δείξουν

πού τα πιο ατόφια

κομμάτια του εαυτού σου

ξαποσταίνουν