Η θλίψη και η ομορφιά 

Στράτος Παπάνης

Κάθε φορά, που μια θλίψη διαπερνά τις χαραμάδες της ύπαρξης, καταλύοντας τους πύργους και τους προμαχώνες κάθε απαντοχής, αφήνει το αποτύπωμα της παντοτινό, σα μυρωδιά από τζάκι χειμωνιάτικο, που κυριεύει τον αέρα και τρυπά τις αισθήσεις. 

Κι όταν αλώσει την καρδιά και το λογισμό, λίγο πριν,σαν οπτασία μιας χαραυγής περάσει, δίνει στους ρημαγμένους ανθρώπους τη χάρη να ξεκλειδώνουν κάθε ομορφιά, ως αντίδωρο του πόνου και της συμφοράς και της οδύνης. 

Κι άλλος εξαργυρώνει με ποίηση και μελωδία τον καημό κι άλλος με αφήγηση και ιστορίες και αναπαραστάσεις. 

Μα υπάρχουν κι εκείνοι οι σιωπηλοί κι εσωστρεφείς, που μπορούν επιτέλους με ενάργεια να δουν το κάλλος μέσα στην ασχήμια και την αρμονία μέσα στην απόγνωση και την απελπισία. 

Και όταν, κάποτε, η θλίψη αποτραβηχτεί αθόρυβα όπως ήρθε, δεν παίρνει μαζί της όλα όσα άγγιξε. Αφήνει πίσω της μια άυλη ευγένεια της ψυχής, μια κατανόηση του κόσμου βαθύτερη και μια αδιόρατη ευγνωμοσύνη. Γιατί οι άνθρωποι που πόνεσαν αληθινά γνωρίζουν πως η ομορφιά δεν είναι η άρνηση του πόνου, αλλά το άνθος που γεννιέται απ’ αυτόν.