Met trots mag ik delen dat ik niks bijdraag

Mijn LinkedIn-tijdlijn is een digitale polonaise voor mensen met een kantoorbaan.

Ik scrollde langs een bericht van Tim. Tim is 29, draagt een gewatteerde bodywarmer over een strak blauw overhemd en heeft een baardje dat wekelijks met een liniaal wordt bijgewerkt. Tim heeft een nieuwe baan.

Bovenaan staat de onvermijdelijke openingszin: "Met trots mag ik delen..."

Wat volgt is een lap tekst van 4 alinea’s. Tim bedankt zijn managers. Hij blikt terug op zijn jaren bij het vorige bedrijf. Hij strooit met Engelse functietitels en vage termen over de toekomst van de digitale transitie. Je zou denken dat Tim de hongersnood heeft opgelost.

Maar wat gaat Tim écht doen?

Hij wordt Senior Growth Hacker bij een marketingbureau in Veenendaal dat Google-advertenties bijhoudt voor lokale hypotheekadviseurs. Tim zorgt er gewoon voor dat stukadoor Johan uit Barneveld vaker op een linkje klikt. Dat is het.

Waarom vieren we een nieuwe managementtitel alsof het een olympische medaille is?

We hebben onszelf wijsgemaakt dat onze kantoorbaan een spirituele roeping is. We weigeren toe te geven dat we gewoon 40 uur naar Excel-sheets staren om de zakken van een aandeelhouder te vullen. Dus hopen we de leegte op met Engelse termen. We noemen een vergadering een 'stand-up' en een saaie klus 'ownership'.

Het ergste zijn de reacties eronder. 30 man, allemaal met exact dezelfde bodywarmer, die "Gefeliciteerd Tim, welverdiend! 🔥" typen. Een cirkelaftreksessie van geforceerde positiviteit.

Zullen we afspreken dat we weer normaal gaan doen over ons werk? Je hebt een nieuwe baan. Lekker man. Ga bier drinken met je vrienden, eis meer salaris, maar val de rest van de wereld niet lastig met je zogenaamde status. xx Karel