Op de gevel van de Royal Courts of Justice in Londen verscheen dit weekend een nieuw werk van #Banksy: een rechter die, gewapend met zijn hamer, een demonstrant tegen de grond slaat. Het beeld is rauw, confronterend en tot op het bot politiek. Niet toevallig dook het op in een week waarin bijna 900 activisten werden opgepakt na protesten tegen het Britse verbod op de groep Palestine Action.

Binnen enkele uren werd de mural door rechtbankpersoneel afgedekt met zwarte folie en metalen hekken. Het officiële argument: het gebouw is beschermd erfgoed. Maar het snelle ingrijpen voelt symbolisch. Het is alsof de autoriteiten niet alleen de verf, maar ook de boodschap willen uitwissen.

Banksy weet precies waar hij zijn werk plaatst. De keuze voor het hoogste gerechtshof is geen toeval: het is een visuele beschuldiging van een systeem dat volgens hem de machtigen beschermt en de stem van de straat criminaliseert. Het kunstwerk stelt een pijnlijke vraag: wie bewaakt de grenzen van rechtvaardigheid wanneer wetten zelf tot wapen worden?

Door de muurschildering direct te verwijderen, bevestigt de staat de kern van Banksy’s kritiek. Kunst en macht staan hier lijnrecht tegenover elkaar. Het beeld is nu verborgen, maar het gesprek dat het oproept kan niet meer worden afgedekt.