Er was eens een klein kerstlichtje.

Het had een wieltje onder zich.

Met dat wieltje kon het rollen.

Maar niet overal.

En niet zo snel als de andere lichtjes.

De andere lichtjes dansten rond de kerstboom.

Ze renden, ze lachten, ze riepen:

“Kom je ook?”

Het lichtje met het wieltje wilde dat graag.

Het rolde zo hard het kon.

Maar het bleef steken.

Bij het tapijt.

Bij een drempel.

Bij de rand van het plezier.

Het keek toe.

En het voelde iets zwaars vanbinnen.

Niet boos.

Wel verdrietig.

Toen stopte er iemand.

Een groot lichtje.

Het keek naar het wieltje.

Niet raar.

Niet zielig.

Gewoon: “Ah.”

Het ging naast het kleine lichtje zitten.

Precies daar.

Ze deden niets bijzonders.

Ze keken samen.

En langzaam leek het alsof

de kamer zich een beetje verplaatste.

Het lachen kwam dichterbij.

De kerst schoof op.

Het lichtje met het wieltje was er nog steeds anders.

Maar het was erbij.

Sindsdien weten de lichtjes:

soms hoeft niet jij te veranderen,

maar de plek

waar kerst gebeurt.