Wat Peter Pannekoek in zijn oudejaarsconference zegt over kapotte liften raakt ons dagelijks. Voor mijn dochter Mayim, rolstoelafhankelijk, betekent het dat uitjes en tripjes vaak onmogelijk zijn. Een treinreis van Almere naar Breda eindigde in Rosendaal omdat de lift op het station niet werkte; beschreven in de autobiografie van mijn dochter MAYIM (Marcel Kolder & Mayim) in 2021.

Hoewel de grap (iedereen eens een dag in een rolstoel zetten) bedoeld is om bewustzijn te creëren, klopt het niet echt als aanbeveling: beleidsproblemen los je niet op met een dag empathie, er moet structureel beleid en actie komen. Humor kan scherp stellen, maar echte verandering vraagt meer dan een knipoog. Het is tegelijk schrijnend dat het onderwerp nog steeds relevant genoeg is om in een oudejaarsconference te benoemen, dat impliceert dat we er nog steeds niet goed in slagen om écht inclusief te zijn.

Humor kan bewustzijn creëren, maar lachen verandert niets. Achter elke kapotte lift gaat een verhaal schuil van gemiste kansen en uitsluiting. Toegankelijkheid is geen luxe, het is een mensenrecht. Tijd voor echte actie: structureel beleid en ontwerp dat álle mensen meeneemt, vanaf dag één.