𝗟𝗲𝘀 𝗶𝗻 𝗮𝗮𝗻𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁: 𝘄𝗮𝘁 𝗺𝗮𝘀𝘁𝗲𝗿𝘀𝘁𝘂𝗱𝗲𝗻𝘁𝗲𝗻 𝗹𝗲𝗲𝗿𝗱𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗰𝗼𝗺𝗽𝗹𝗲𝘅 𝘇𝗼𝗿𝗴𝗴𝗲𝘇𝗶𝗻 Vanmiddag gaven Mayim en ik opnieuw ‘college’ aan masterstudenten van de VU en de UvA over complexe zorggezinnen. Samen met andere ouders. Vanuit het geleefde leven. Vanuit een gezin waarin zorg, liefde, rouw, tijd en plezier voortdurend met elkaar in onderhandeling zijn.

Wat opviel vanmiddag, was de kwaliteit van de vragen. Studenten wilden weten hoe rouw doorwerkt in een gezin waar zorg nooit pauze kent. Hoe je tijd organiseert als alles belangrijk is. Of hobby’s nog bestaan als agenda’s vol zitten met afspraken. En vooral: wat zij als toekomstig professional echt kunnen doen dat verschil maakt.

Het gesprek ging al snel over tacit knowledge, de kennis die je niet in handboeken vindt. De kennis die ontstaat door aanwezig te zijn, door te blijven, door te kijken en te luisteren zonder meteen te willen oplossen. Mayim verwoordde het helder: je hoeft niet alles te begrijpen om er te zijn. Soms is meedoen genoeg. Soms is wachten beter dan ingrijpen.

Een belangrijke les ging over tijd nemen als voorwaarde voor goede zorg. Tijd om iemand te leren kennen voorbij het dossier. Tijd om te begrijpen dat rouw geen fase is die je “afsluit”, maar iets dat meebeweegt met het leven. We vertelden over de rituelen tijdens de korte ziekte van mijn vrouw en de rituelen daarna. In gezinnen met intensieve zorg is rouw vaak gelaagd: om wat er niet was, om wat er veranderde, om hoe er gemist wordt en tegelijk is er ook plezier, humor en trots.

Studenten vroegen ons naar tijdmanagement en hobby’s. Het eerlijke antwoord: het is geen balans, maar een voortdurend schuiven. Wat helpt, is ruimte laten voor wat energie geeft, hoe klein ook. Een uitje, muziek, sport, kunst, onze brandstof. Voor ons gezin én voor de zorgrelatie. Professionals die dit herkennen en faciliteren, maken zorg menselijker.

Misschien wel het belangrijkste thema was echt luisteren om te begrijpen, vragen wat werkt. Niet praten over gezinnen, maar met hen. De studenten benoemden hoe verfrissend het was om een kind en ouder samen voor de groep te zien: gelijkwaardig, open en met humor.

Aan het einde van het college was het vertrouwen dat goede zorg begint bij aandacht, bescheidenheid en relatie. En bij de bereidheid om te leren van de mensen om wie het gaat.

Dat is waar Samen Zorgen Samen Leren voor staat. En daar dragen Mayim en ik met trots aan bij. 💛