Twee jaar geleden veranderde ons leven in één klap. Op onze veertigste trouwdag en op haar tweeënzestigste verjaardag kregen we het meest verschrikkelijke nieuws wat je kunt voorstellen: mijn vrouw Michelle had een agressieve hersenvlieskanker. Een paar weken later was ze er niet meer. Zo snel, zo plotseling, zo onwerkelijk.

Michelle was de liefde van mijn leven, de moeder van onze meervoudig en ernstig unieke dochter, en de sterkste vrouw die ik ken. Ze droeg de ziekte niet alleen; wij droegen haar mee. En toch voelt het nog steeds alsof een stukje van mij met haar is meegegaan. Onze dochter mist haar mama elke dag, op haar eigen manier. En ik leer nog steeds hoe ik verder moet zonder haar naast me.

Op deze dag denk ik aan iedereen die vecht, net een diagnose krijgt, snel afscheid moet nemen, of – zoals ik – verder leeft met een leegte die nooit helemaal op te vullen is. Kanker raakt niet alleen de patiënt. Het raakt partners, kinderen, ouders, vrienden, collega’s. Hele levens worden geraakt.

Tegelijkertijd zie ik hoe belangrijk onderzoek is, betere opsporing, snellere en effectievere behandelingen. Want sommige vormen van kanker geven je nauwelijks tijd om adem te halen.

Michelle, ik mis je elke dag. Maar ik draag je mee. Voor onze dochter. Onze zoon. Voor ons.

En als je dit leest en zelf iets soortgelijks meemaakt: je bent niet alleen. Praat erover, zoek steun, laat anderen dichtbij komen.