Mijn kantelend advies voor mensen in transformatie: over het vinden van je eigen kantelmoment

Beste reiziger tussen wat was en wat nog geen naam heeft,

Er bestaat een moment waarop het oude leven nog werkt, maar niet meer klopt. De handelingen zijn dezelfde, de woorden ook, maar ergens schuurt het. Alsof je een rol speelt die ooit precies paste, maar nu net te strak zit rond de schouders. Dat schuren is geen fout. Het is de eerste aankondiging van een kanteling.

Veel mensen denken dat transformatie begint met een besluit. Maar meestal begint het met een ongemak dat blijft liggen. Een vraag die niet meer weggaat. Een gevoel dat zachtjes aan je mouw trekt terwijl de wereld gewoon doorgaat. Het kantelmoment is zelden luid. Het fluistert.

Het vreemde is: hoe harder iemand probeert het kantelmoment te vinden, hoe beter het zich verstopt. Het verschijnt juist in kleine momenten van eerlijkheid. In een seconde waarin iemand zichzelf hoort zeggen: “Dit ben ik niet meer.” Of: “Hier wil ik naartoe, ook al weet ik nog niet hoe.”

Transformatie vraagt geen haast. Het vraagt aanwezigheid. Het vraagt de bereidheid om even niemand te zijn die alles weet. Om te rusten in het niet-weten, zonder het meteen op te lossen. In die ruimte begint iets nieuws zich te vormen, eerst aarzelend, dan steeds duidelijker.

De dadaviseur zou zeggen: let op wat energie geeft en wat energie lekt. Niet als oordeel, maar als kompas. Wat licht maakt, wijst vooruit. Wat zwaar blijft, hoort misschien bij een versie van jezelf die zijn werk heeft gedaan.

Soms voelt het alsof er niets gebeurt. Maar onder de oppervlakte verschuift al van alles. Oude zekerheden worden losser. Nieuwe woorden zoeken hun plek. Het kantelmoment is geen explosie, maar een langzaam kantelende schaal, tot ineens duidelijk is: het evenwicht is veranderd.

En op een dag kijkt iemand terug en ziet dat de transformatie al lang bezig was. Niet omdat er één groot moment was, maar omdat er steeds kleine momenten van waarheid waren.

Een paar herkenningspunten:

Soms begint een kanteling met een simpele gedachte die blijft terugkomen. Niet luid, maar trouw. Wie daarnaar luistert, merkt dat het leven langzaam van richting verandert, nog voordat er een plan is.

Het kantelmoment is vaak herkenbaar aan een vreemd soort rust. Niet omdat alles zeker is, maar omdat iets van binnen zegt: hier klopt het weer.

Transformatie gebeurt niet wanneer iemand weet waar hij naartoe gaat, maar wanneer iemand eerlijk durft te voelen waar hij niet meer kan blijven.

Wie zijn kantelmoment zoekt, hoeft niet verder te kijken dan zijn eigen energie. Wat leven geeft, wijst de weg. Wat leeg trekt, vraagt om losgelaten te worden.

En soms is het enige wat nodig is, de moed om één kleine stap te zetten zonder bewijs dat het zal werken. De rest van de weg verschijnt daarna vanzelf.

Warme groet van de dadaviseur, die weet dat kantelen geen sprong is, maar een zachte beweging die zichzelf onthult aan wie durft te blijven luisteren.