ALARM! Donderdagmiddag had ik een afspraak bij Tante Truus in de stad. Een lunchroom waar mensen met afstand tot de arbeidsmarkt, maar niet tot de gasten in ieder geval, werken. Belangrijk gesprek, dus ik had haast. Jas aan, tas mee, alarm erop, deur dicht en op de fiets. Zoals dat gaat als je denkt dat je alles onder controle hebt.

Vijf minuten later ging mijn telefoon. De alarmcentrale. Of ik wist dat er beweging was bij mijn voordeur. Of ik misschien terug kon komen. Of zij het anders via de camera’s even in de gaten moesten houden.

Gelukkig zat ik op mijn snelle fiets, dus ik draaide om en fietste terug alsof ik werd achtervolgd door mijn eigen alarmsysteem. Bleek de voordeur nét niet goed dicht te zitten. Alarm opnieuw erop. Deur goed dicht. Probleem opgelost.

Wat me vooral opviel: hoe snel en vriendelijk die alarmcentrale reageerde. En natuurlijk moest ik eerst nog mijn geheime code opdiepen uit mijn geheugen. Je kent ze wel. Van die codes die je expres ingewikkeld maakt zodat niemand ze kan raden. Inclusief jezelf.

Maar toen ik weer wegreed dacht ik: eigenlijk is het best een geruststellend idee.

Niet alleen vanwege inbraak. Maar ook omdat in mijn situatie, als mij iets gebeurt, mijn dochter het alarm kan inschakelen. Dan kan de centrale via de camera’s meteen zien wat er aan de hand is en zo nodig hulp regelen.

Dus ja. Het alarmsysteem werkte perfect. Alleen de voordeur had nog even coaching nodig. 🙂