Afgelopen weekend mocht ik meedoen aan een Ultratrail in de Vogezen en daar hielp ik mijzelf vol overtuiging in de vernieling. Na 37km en 1365 hoogtemeters maar besloten dat het welletjes was. De koek: op.

Nu is het achteraf bekeken een prima prestatie voor een amateur als ik in mijn 45e levens jaar met een paar kilo extra, je moet per slot van rekening elke kilo mee de berg op zeulen, maar het was ook een realitycheck: 80km en 4000 hoogtemeters(het einddoel) in de zomer zijn anders dan in de winter. Begin april liep ik nog 50k op en rond de Harz bij een frisse 7°C. Mooi binnen 10u, inclusief pause.

Nee, dit was anders. Stijlere hellingen, langere klimmen en afdalingen, en starten in raceverband. Dat laatste is vooral lastig omdat je door adrenaline lastiger kunt doseren en je eigen race kunt rennen.

Een valkuil waar elke hardloper wel eens intuint, maar het parkoers was genadeloos. Had ik vooraan de eerste klim nog marge van +- drie kwartier, die was volledig weg op de top.

Iets verderop bij het 25k-punt was ik 10 minuten te laat. De Frans-Belgische crew daar was desondanks positief en ik mocht door in de hoop dat ik bergafwaarts nog tijd goed kon maken maar ik kwam nauwelijks meer vooruit. Het kruit: verschoten.

Onderweg kwam ik een Fransman tegen die ook geen benen meer had en zijn vriend bleek klaar te staan om hem op te pikken na 37km bij het volgende foeragepunt. En ik mocht wel mee terug naar Start/Finish. Dat de motor van hun auto onderweg nog oververhit raakte deerde mij niet. Ik was blij om terug te gaan, want ik was: kapot.

Had ik niet hard genoeg getraind, wellicht. Ik zocht het in kwantiteit, dus 6 tot 7 trainingen per week waarvan 2 indoor in de fitness.

Maar blessures liggen altijd op de loer en die trainingsomvang vraagt om mate en balans. Achteraf bekeken had ik een gemiddelde hartslag van 149 gedurende 8 uren lang. Bij een marathon niet gek, maar dit was teveel, te lang. Vooral de pieken daarboven zullen mij genekt hebben. Ik wilde mijn navigatie op mijn horloge niet uitzetten om onnodige kilometers te voorkomen, maar daardoor heb ik mijn hartslag minder goed kunnen monitoren. Ik ken mijn ademhalingspatroon en bijbehorende hartslag, maar blijkbaar is dat nog niet waterdicht.

Nu ik zo thuis weer op krachten kom, en geniet van de welverdiende spierpijn (wat niet zomaar komt aanwaaien!), kan ik niet wachten om weer te gaan trainen! Daar waar je faalt, leer je ook. Hernieuwde focus, nieuwe grenzen verleggen, het vuurtje brandt, lieve mensen. En de volgende afspraak staat, op 26 september mag ik meedoen op de 7heuvelentrail van 56km. En ik denk dat ik het kan, want mijn innerlijke Pipi Langkous heeft er zin in!

Ookal ga je kapot, je kunt jezelf altijd weer lijmen.