Yörüngede romanını okuyorum. Bir astronotun uzaydan dünyaya bakmasının hissi üzerimde sürekli. Ne kadar kırılgan, ne kadar önemsiz, ne kadar değerli olduğumuzu, zamanın nasıl da akıp geçtiğini hissederken, o alçak yörüngeden bakılan dünyadaki insanların bu gerçekten kopmuş olmasının, peşinden koşulan, arsızca arzulanan bir ‘gücün’ aslında o büyük resimde hiç bir önemi olmadığının unutulmuş olmasının şaşkınlığı, üzüntüsü, çaresizliği var üzerimde. Birilerine deli gibi anlatasım var alçak yörüngeden dünyanın nasıl göründüğünü, sanki gitmişim de görmüşüm gibi. Ama Samantha Harvey’de gitmemiş, Covid zamanı eve kapandığında yazmış uzaydan bizi. Demek ki bu bilgi hepimizde var, yolumuzu tekrar bulmamız gerekiyor ona sanki. Bilemedim. Sadece öyle bakmak kalbi yumuşatıyor biraz…