Oef, wat herkenbaar. Ik doe het schrijven er een beetje bij hoor, voor de leuk, maar herken me wel in wat je schrijft. Ik heb het jarenlang niet zo serieus genomen als ik zou willen, omdat het elke keer inderdaad zo’n tyfuswerk was om weer in je verhaal te komen, vervolgens ga je meteen op alle punten en komma’s letten en als je er een maand later weer induikt, begint hetzelfde riedeltje opnieuw. Ik heb sinds oktober een schrijfbuddy en dat heeft mij heel erg geholpen. Eens in de twee, drie weken komen wij een avondje samen om maar één ding te doen, of nou ja, twee: wijn drinken en schrijven. Dat zorgt dat ik het serieus neem en ook makkelijker in het verhaal blijf. En tussendoor schrijf ik nu ook veel meer. Dus ook: discipline, en accountability! Door het te delen zet je minder snel onderaan je prioriteitenlijstje!