Я не адношу сябе да ніводнага з палітычных “крылаў”, але часткова нясу у сябе некаторыя ідэі і “левых” і “правых” і не разумею, як можна навогуле прыняць якійсь бок.

Мне, напрыклад, каб стаць левым патрэбна адмовіцца ад часткі сваёй ідэнтычнасці. І наадварот - так сама.

Накладаючы на сябе з поўнаю адказнасцю адзін з “ярлыкоў”, ты самастойна зачыняеш для сябе палову свету і робіш сябе рабом знешніх ідэй.

На вайне я працую , зразумела, не толькі з левымі та правымі беларусамі, але так сама і украінцамі, немцамі, амерыканцамі, шведамі і магу шчыра сказаць, што важка працаваць і з крайнімі левымі і з крайнімі правымі з любой краіны, яны ня хочуць бачыць пытанні з усіх бакоў і часткова цераз гэта жывуць у іллюзіях.

Прорва паміж ідэямі у беларускаму суспільстве не дае нам аб’яднацца, а новыя, універсальныя ідэі, якія будуць адказваць нашай сучаснай рэчаіснасці ніхто не генеруе. Нажаль.

Рады, што ты на воле і пішаш.

Жыве Беларусь!