Deniz Köpüğü

Kız ailesinin ellerini tuttuğunu, dualar ettiğini, onu ne kadar özlediklerini bilmiyordu. Hastanenin, karakolun, adliyenin kapısında sabahladıklarını hiç mi hiç bilmiyordu. Ailesinin kızın bir daha geri dönmeyeceğini bilmedikleri gibi. Çok, çok uzaklarda bir okyanusun üstünde süzüldüğünü ve halinden çok memnun olduğunu bilmedikleri gibi. Önceki hayatına dair çok az anısı var kızın. Bazen tiz bir ses duyuyor ve onlarca el onu tutup çekiyormuş, okyanusundan koparmaya çalışıyormuş gibi hissediyor; böyle zamanlar dışında eski hayatını düşünmüyor bile. Bazen bir ailesi olduğunu hatırlıyor ama her şey çok puslu. Burada kimsenin çocuğu değil.  Bazen ayaklarının altında çimleri, saçında rüzgarı hissettiğini hatırlıyor ve kahkahalar duyuyor. Başka çocukları görüyor. Onları kovalar gibi yapan bir adamdan küçük çığlıklar atarak kaçıyorlar. Bir kadın suyun onu taşıyacağını söylüyor ama sımsıkı tutmaya devam ediyor, çocuk bacaklarını çırparak debeleniyor. Çok uzun zaman önceydi bunlar. Burada kimsenin evladı, kardeşi, karısı değil. Artık kimseden sorumlu da değil.  Bir bedene sahip olmanın nasıl bir şey olduğunu anımsıyor bazen. Ağırlığını. Bakımının zorluğunu. Karnına ve ayaklarına saplanan acıyı. Böyle zamanlarda süzülmeye odaklanıyor, hemencecik unutuyor sonra. Zaten hatıralarındaki insanlar eninde sonunda pes edecek ve bir daha böyle rahatsız edilmeyecek. Tekrar bir bedene hapsolmaya hiç niyeti yok. Varlığı her şeyden hafif şimdi.