Yılı kapatırken aklımdan ve gönlümden iyi hisler geçiriyorum. Bunu bir ama’sı, fakat’ı olmadan yazabilmek bile ne kadar yeni bir şey. Negatif hükümlere peşinen teslim olan, kronik hastalıklarla uğraşan biri olarak iyi duygular kıyısına yanaşmam normalde birkaç denemeyi bulurken batmadan bu noktaya geldiğim için kendimi sürekli tebrik edesim geliyor ve ediyorum da—son zamanlarda tüm zorluklara inat vücudumun sınırlarını zorlayıp bedenime, aklıma özenle bakmaya çalışıyorum. Bazı günler hala çok zor ama artık korkudan ve kaygıdan taş kesilmeden geçen bir dönemde olduğum için acayip seviniyorum.