Η γυναίκα που με καθήλωσε

Στράτος Παπάνης

Κάθε φορά, που ήθελε ο Θεός να ελαφρώσει τους ανθρώπους, ξεχνούσε τα σοβαρά και τα ασήκωτα και έπεμπε τα πιο πορφυρά δειλινά, εκείνα που συνωμοτούν με τους καημούς και τους έρωτες, να προβάλλουν ανάμεσα στις πιο άσχημες και γερασμένες πολυκατοικίες, σε συνοικίες που χτίστηκαν από γκρίζο και κατάθλιψη.

Χωρίς ενδοιασμούς και κανόνες επέτρεπε στην ζωηρή, ανήθικη τύχη να συνωμοτήσει στους πιο αδιάφορους και ανάξιους αναχωρητές από την οικουμένη Του.

Άφηνε τα χρώματα να ελευθερώσουν τη μυρωδιά τους, βασιλικούς για το πράσινο, κρίνους για το λευκό, κυκλάμινα για το ροζ και έβενος για το μαύρο.

Μπέρδευε τις αντιθέσεις και τα συναισθήματα αναμεταξύ τους, την αγάπη με τον οίκτο, τη θλίψη με την αναστάτωση, το πένθος με τον ενθουσιασμό, τη μάζα με το κενό, τη βαρύτητα με τον πόθο, τον πόλεμο με την αλλαγή, την έμπνευση με την ανία.

Μα πιο πολύ διασκέδαζε, όταν οι επαίτες της σαγήνης και του κάλλους, συναντούσαν την πιο ατόφια και αγνή ομορφιά σε κορίτσια λησμονημένα σε ασφυκτικές επαρχίες.

Μια τέτοια απροσδόκητη καλλονή, ξανθή, με

σμαραγδένια μάτια καθήλωσε για πάντα το λογισμό μου.

Δεν ήταν το πρόσωπό της που παλλόταν σαν μικρό θαύμα μέσα στη μουντάδα της ζωής μου, αλλά μια υπενθύμιση πως η ομορφιά γεννιέται στα απρόσεκτα σημεία της δημιουργίας, εκεί όπου ο Πλάστης, κουρασμένος από τις μεγάλες αποφάσεις και τα αυστηρά σχέδια, αφήνει για λίγο την αιωνιότητα και παίξει με το φως.