Nu ik voor het werk aan het pendelen ben geslagen en regelmatig samen met honderden anderen en telkens op hetzelfde tijdstip de trein neem, begin ik mijn medeforenzen te herkennen.

Het kleine vrouwtje met Aziatische trekken die op haar plooifiets een kinderzitje heeft. Ze draagt een enorme rugzak en ik vraag me af hoe dat potentiële kind onvermijdelijk geplet moet worden. Misschien draagt ze haar rugzak dan op haar buik?

Iets verderop een viertal tienerjongens. Ze staren gebiologeerd naar hun telefoons en zeggen af en toe iets waar geen touw aan vast te knopen is. In gedachten heb ik hen ‘de zombies’ gedoopt.

De anciens die helemaal vooraan het perron gaan staan omdat ze weten dat de trein pas daar tot stilstand komt, net wanneer je denkt dat hij het station links zal laten liggen. Vandaag heb ik hen vervoegd.