De Illusie van Begrip: Wanneer Woorden Muren Bouwen

​Soms is het meest luidruchtige wat we kunnen doen, simpelweg zwijgen. In een wereld die overloopt van digitale ruis en eindeloze tekststroompjes, lijkt de taal zelf zich tegen ons te keren.

​De tijdelijke bewaker van mijn alter ergo trekt zich steeds vaker terug in het zwijgen. Woorden, taal, het ijle weefsel van communicatie: ze blijken vaker een kloof te graven dan een brug te slaan. Zij zijn de kiem van dwaalwegen, de bron van twist en in het uiterste geval zelfs de architecten van oorlog.

​Dit pessimisme is in hem ontwaakt en gegroeid met de opkomst van het digitale geweld; sociale media die als een wildgroei om ons heen slaan, met Substack als de jongste, ranke loot aan deze stam. Het is een laat ontwaken, want de echo van dit inzicht klinkt al eeuwenlang door in de woorden van hen die ons voorgingen.

​De Echo van de Meesters

​Neem Antoine de Saint-Exupéry, de vliegenier die de hemel doorkliefde en in de eenzaamheid van de wolken ontdekte wat wij op aarde vergaten. In De kleine prins fluisterde zijn vos ons toe:

​"Taal is een bron van misverstanden." Een bittere waarheid, gevangen in een eenvoudige zin. Ook George Bernard Shaw zag hoe de taal ons misleidt. Hij observeerde scherp hoe twee naties, gescheiden door een oceaan, pas écht van elkaar vervreemden door de taal die zij menen te delen. Juist de illusie van begrip is de sluier waarachter het werkelijke onbegrip bloeit.

​De Vinger en de Maan

​In het verre Oosten leert men ons dat woorden slechts vingers zijn die wijzend naar de maan reiken. Maar wij, verblind door de vorm, vechten om de vinger en vergeten naar de maan te kijken. Zo wordt de taal geen venster op de waarheid, maar een barrière die het licht van de verbinding dooft.

​Zelfs in het hart van de geweldloze communicatie klinkt deze waarschuwing: wanneer wij oordelen vellen en labels plakken, bouwen we muren van taal. We spreken niet om te ontmoeten, maar om vast te leggen – en in dat vastleggen verliezen we de ander uit het oog.

​Bedankt voor het lezen van deze eerste reflectie. In mijn volgende bericht duik ik dieper in de vraag: als taal ons scheidt, hoe vinden we elkaar dan in de stilte?

Herken jij de neiging om te zwijgen in dit digitale tijdperk? Reageer wanneer bij jou het tegendeel het geval is, blijf stil bij instemming.