Cultureel failliet

In de documentaire over P. Diddy zegt een vrouw iets opmerkelijks. Ze weet niet zeker of haar eigen ervaring (gedrogeerd, verkracht, geen herinnering) echt is gebeurd. Maar ze weigert daarover te spreken. Niet omdat ze liegt. Omdat ze weet dat haar twijfel de geloofwaardigheid van honderden andere vrouwen kan ondermijnen.

Ze draagt die verantwoordelijkheid. Met een trauma. Zonder zekerheid.

In Nederland posten BN’ers vandaag opluchting over de vrijspraak van Borsato. “Onvoldoende bewezen” lezen ze als “onschuldig.” Een dagboek van een vijftienjarige die “smeerlap” en “te handtastelijk” schreef telt niet als bewijs, want zij en haar woorden zijn juridisch dezelfde getuige. De logica: je eigen woorden over je eigen ervaring bewijzen je eigen ervaring niet.

Een vijftienjarige met een masterplan. Een handschrift vol vooruitziende leugens. Uiteraard.

De vrouw in de docu begrijpt iets wat de BN’ers weigeren te begrijpen: dat haar stem niet los staat van een collectief. Dat elke publieke steunbetuiging aan een vrijgesproken man een boodschap is aan elke vrouw die overweegt te spreken.

Wij geloven je niet. Wij zullen je nooit geloven. Wij kiezen altijd voor hem.

Zij draagt verantwoordelijkheid voor vrouwen die ze niet kent.

Zij weigeren verantwoordelijkheid voor de schade die ze aanrichten.

Dat is geen onschuldige opluchting. Dat is cultureel failliet.