Yazınızı üzüntüyle her satırını deyim yerindeyse nefesimi tutarak okudum. Öncelikle şunu belirtmem lazım görüp gözlemleye bildiğim kadarıyla toplum olarak bu konuda işimiz zor ve bu zorluğa rağmen bu yönde bir irade de göremiyorum.

Daha kötüsü kadınların kendisi kadın haklarına karşı mücadele içerisinde olduklarını hayretlerle şahit oldum...Bunların bir kısmı da yüksek tahsil almış durumda.

Realite ve gördüğüm toplumsal karşılaşmalar nedeniyle haklı olarak umutsuzluğa daha yakın olsam da umutlar tamamen bitmemiş; Şöyle ki, başta anne terbiyesinden, sonra ailenin diğer fertlerinden başlayarak düzenli bir eğitimle, gerisini de okullar ve siyasi iradeyle bambaşka topluma dönüşmemiz için hiç bir sebep yok.

Umarım Ulu Önerin Ülkesi bunu başarır...