Wie voor een dubbeltje geboren wordt...?

Ik dacht het niet!

Ik had geen ongelukkige jeugd, maar geld was er nooit. Mijn ouders leefden van bijstand en later van het salaris dat mijn moeder verdiende aan de lopende band in een broodfabriek.

Ze waren wel vindingrijk.

Vakanties vierden we gratis met de tent in de grote tuin van mijn oudoom.

Televisies en computers (zie foto) regelde mijn vader via zijn broer, die bij een elektronicawinkel werkte en waar klanten apparaten inleverden die ‘in wezen nog zo goed als nieuw’ waren.

Ik herinner me 'gezinsuitjes' naar de vuilnisbelt.

Dat computermeubel heeft mijn vader gemaakt van afvalhout.

Ik herinner me ook dat ik me soms kapotschaamde, voor ons huis en voor onze merkloze kleding. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik me ervan bewust werd dat anderen de armoede aan mij konden zien, horen en ruiken. (Letterlijk, want mijn vader rookte zware shag om zijn geldstress te bedwingen.)

Lang leefde ik met de overtuiging dat het niet mogelijk was om te ontsnappen aan je milieu. Mijn ouders bereidde me (bewust en onbewust) voor op een leven vol geldproblemen. Zelf hielp ik ook mee door slechte baantjes te nemen, niet na te denken over toekomst, pensioen of ziekte en al mijn geld uit te geven.

Geleidelijk begon dit harnas toch barstjes te vertonen. Het leven en spullen werden duurder. Het risico waaraan ik mij blootstelde werd groter en groter. De lockdowns (zonder freelance-inkomen) drukten me met de neus op de feiten. Wilde ik dit leven ook weer doorgeven aan mijn eigen kinderen?

Ik dacht het niet!

Eindelijk kreeg ik mijn zaakjes onder controle. Ik ging alles bijhouden, rekeningen niet meer (zoals ik van mijn vader had 'geleerd') op het allerlaatste moment betalen, serieus sparen, besparen en zelfs beleggen. Ik las me in, in FIRE, goed ondernemerschap en indexbeleggen, en leerde zonder schaamte praten over geldzaken.

In 2023 lukte het me om tonnair te worden. Dat wil zeggen: ik heb 100.000 euro bij elkaar gespaard en belegd. Niet door ongezond hard te werken, maar door zuinig te leven en een beetje slim om te gaan met geld.

Wat dat betreft had ik mijn ouders wel als beste voorbeeld. Zonder hen had ik mijn boek Over Geld Praat Je Wel nooit kunnen schrijven.

Het geeft me rust en een onbetaalbaar gevoel van vrijheid om nu te weten dat dit kan. Dat het mogelijk is om je los te wrikken van je roots. Om je eigen keuzes te maken, ook al voelen die aanvankelijk tegen intuïtief. Dat een dubbeltje wel degelijk een kwartje kan worden.

 Of zelfs een hele euro, als je een beetje vastberaden bent.