Mijn dochter is spastisch.

Voor haar is vuurwerk geen feest.

Vuurwerk doet haar pijn.

Elke harde knal komt direct haar lichaam binnen.

Niet als schrik, maar als pijn.

Haar spieren spannen zich aan.

Ze verstijft.

Ontspannen daarna is moeilijk, soms urenlang.

Ze kan niet zeggen: dit doet pijn.

Maar haar lijf zegt het wel.

Elke keer weer.

En zij is niet de enige.

Ook veel andere kinderen en volwassenen

met spasticiteit, met een kwetsbaar zenuwstelsel of met een beperking

ervaren vuurwerk als lichamelijk geweld van geluid.

En dan zijn er de dieren.

Honden en katten raken in paniek.

Vogels vliegen ’s nachts op en raken gedesoriënteerd.

Paarden slaan op hol.

Wilde dieren vluchten, raken gewond of sterven van stress.

Zij begrijpen niets van tradities.

Zij kennen alleen angst.

Voor wie het niet raakt, is vuurwerk een moment.

Voor wie het wél raakt, blijft het hangen in het lijf.

In spieren.

In ademhaling.

In gedrag.

Vanaf volgend jaar is consumentenvuurwerk in Nederland verboden.

Dat betekent: minder knallen, minder angst, minder pijn.

Voor mensen zoals mijn dochter.

En voor de dieren.

Dit is geen aanstellerij.

Dit is hoe lichamen reageren op harde, onverwachte knallen.

En misschien is dit

geen verlies van een

Oude Chinese traditie,

maar winst aan rust.