Ik heb het niet zo met slogans.

Geen skyline met beloftes,

geen foldertaal die glimt

waar de voegen nog nat zijn.

Almere zegt: kijk maar. Dit is het.

Modern Acropolisme.

Huizen die niet doen alsof

ze eeuwen hebben meegemaakt.

Bomen die nog weten

wanneer ze geplant zijn.

Straten die krom durven lopen.

’s Ochtends licht op hout,

op sneeuw die blijft liggen

alsof ook zij hier wil wonen.

Een zon die niet overdrijft,

maar gewoon opkomt

tussen boogdak en dag.

Mensen hier geven het een acht.

Ruim.

Omdat je hier kunt zien

hoe iets ontstaat

zonder zich te verontschuldigen.

Geen stad die roept:

hou van mij.

Eerder eentje die zegt:

dit ben ik.

Je mag blijven.

You get what you see