De eerste hattrick. Het was een zomerdag in Engeland, ergens in de negentiende eeuw. Op een cricketveld stond een speler die luisterde naar de naam H. H. Stephenson. Cricket was toen al populair, maar wat hij die middag deed, zag bijna niemand ooit.

Hij schakelde één tegenstander uit. Daarna nog één. En vervolgens een derde. Drie opeenvolgende worpen, drie opeenvolgende successen. Zoiets gebeurde zelden. Men besloot dat deze prestatie niet ongemerkt voorbij mocht gaan. De toeschouwers legden geld bij elkaar en kochten voor Stephenson een nieuwe hoed. Een hoed voor drie treffers op rij. Vanaf dat moment kreeg zo’n uitzonderlijke prestatie een naam: hat-trick. Letterlijk: de truc die je een hoed oplevert.

Het woord reisde daarna de wereld over. Het verliet de cricketvelden en dook op in voetbalstadions, hockeyhallen en andere sporten. Tegenwoordig denken de meeste mensen bij een hattrick aan drie doelpunten van dezelfde speler in één wedstrijd.

Diep in het woord zit nog altijd dat Engelse cricketveld verborgen. En een man die drie keer achter elkaar raak gooide. En naar huis ging met een nieuwe hoed.