Soms heb je aan één zin genoeg om aan een serie te beginnen. Bij mij stond die in een recensie van Stefaan Werbrouck in HUMO: ‘Dat grauwe portret van een samenleving vol achterdocht en verstikkende bureaucratie zorgt ervoor dat je al snel niet meer aan het origineel (For All Mankind) denkt, maar aan die andere topserie over de Sovjettijd: Chernobyl.

Chernobyl vond ik destijds zo goed gemaakt dat ik Star City op Apple TV meteen een kans wou geven. De reeks toont wat er had kunnen gebeuren als de Russen, en niet de Amerikanen, als eerste op de maan waren geraakt.

Wie mij een beetje kent of volgt op Facebook en Instagram, weet dat ik een enorme zwak heb voor brutalisme. Toen de begingeneriek startte, was ik meteen verkocht. Die mix van brutalisme en Koude Oorlog-esthetiek raakt een gevoelige snaar bij mij. Op zo’n moment begin ik meteen te dromen: ik wil daar zelf rondlopen, met mijn hand het beton aanraken of omhoogkijken naar die monumentale constructies.

Op zo’n moment benijd ik de acteurs, zeker toen ik las dat er grotendeels op locatie gefilmd is in Litouwen. De cast stond daar echt.

Dat is voor namelijk een van de grootste teleurstellingen bij het bekijken van films of series. Je ziet een prachtig interieur, een monumentaal gebouw of een oude bibliotheek en achteraf lees je dat de cast daar in werkelijkheid niets van heeft gezien omdat alles is opgenomen in een green room.

Ik kan daar met mijn hoofd niet bij. Heeft acteren dan nog wel zin als je niet kan rondlopen in zulke wonderlijke locaties?